The day that disco died (een beetje toch...)

Met het overlijden van Donna Summer en Bee Gee Robin Gibb verliest disco in één verlengd weekend 2 iconen. Misschien dat Summer nog ietsje meer aanspraak kan maken op een dergelijke titel doordat ze ook voor de uiterlijke stijl van het genre meer betekenis heeft gehad. Als songschrijven hier de maatstaf is heeft  – naar onze bescheiden mening – Gibb wel het meeste krediet. Samen met broers Barry en Maurice lag hij immers aan de basis van een schier eindeloze rij klassiekers. Geen van beiden kende afgelopen jaren nog noemenswaardig succes. Toen Summer enkele jaren terug de Lokerse Feesten aandeed keken we - misschien onterecht - de andere kant uit, uit schrik dat disco niet echt potent meer zou zijn bij een zestigjarige. Toen ze in onze radio tijd “Dinner with Gershwin” loste was ze echter wekenlang niet van onze playlist weg te krijgen. Met plezier plugden we in die tijd ook “She Works hard for the money” en “State of independence”, twee nummers uit een schat aan achterblijvende popsingels. Robin Gibb solo werd ruim overklast door het broedergenootschap waar hij ook deel van uitmaakte. In die hoedanigheid zagen we hem ooit schitteren in een vol Vorst, zomer 1991. Twee uur lang een feest van herkenning en harmonieuze samenzang. Hun songs waren bovendien ook minder genrespecifiek dan die van Summer. Zo kreeg Chilli Pepper John Frusciante ooit een Werchter weide stil met zijn versie van het ijzingwekkend mooie “How deep is your love”, volgens we hebben gelezen Robin’s favoriet voor op zijn begraving. Dat ze hierboven de glitterbol maar al doen draaien…

Fight for your right Adam

"Licensed to ill" zat omwille van "Fight for your right" snel in onze platenkast maar pas dan hadden we goed door dat er een raptrio achter schuil ging. Onze toen 16 jarige leeftijd is het enige excuus dat we kunnen inroepen... Een grote fan hebben ze aan ons nooit gehad maar van hun invloedrijke rol hoeft u ons alvast niet te overtuigen. Nu Adam Yauch niet meer onder ons is wordt dat aan de vele reacties die loskomen nog maar eens duidelijk. Zijn verloren strijd met speekselklierkanker eindigde eergisteren griezelig jong op 47 jarige leeftijd. Moge hij hierboven de nodige rechten opeisen... to party!

A day in music: de onze

Via Twitter kwamen we het overlijden van Levon Helm te weten. De drummer en zanger van The Band heeft zijn strijd met kanker op 71 jarige leeftijd moeten opgeven... The Band is voor ons lange tijd "een te respecteren instituut uit de oudheid geweest waar met achting moest over gesproken worden maar dat we nauwelijks kenden". Een 4 CD box uit de bib heeft ons daar enkele jaren geleden van af geholpen. Sindsdien drukken we de klassiekers (U kent ze maar U weet het misschien zelf niet) tegen de borst. Eentje daarvan vindt u hier onder.
Paul Weller's nieuwe "Sonic kicks" is (weeral) een goeie en dat vernamen we dan weer via Spotify waar we de ganse plaat inmiddels tot ons hebben genomen. Ongelooflijk dat die man in zijn 5e decennium qua zichzelf vernieuwen al zijn leeftijdsgenoten compleet het nakijken heeft. Na een dipje in de carriëre is dit de derde boeiende plaat op rij... Een hattrick! We kunnen amper wachten op de man's concert half juni.
Dichter op de kalender is zaterdag: Manic Street Preachers in TRIX. Uit wat gesurf op het net weten we al dat er ons een best of wacht. 22 nummers lang meezingen. We waren hees aan de week begonnen. We zullen hem hees eindigen. "We don't talk about love. We only wanna get drunk!" (A design for life) Jammer niet meer voor Levon...

Hollandse MIA's

Eindelijk nog eens teken van leven hier! Afgelopen week spendeerden we drie dagen op de Nederlandse Veluwe. We sparen u ons reisverslag (dat wel zeer de moeite is natuurlijk) en spoelen door naar het uurtje zappen waartoe we s'avonds voor de buis werden veroordeeld. Gelukkig waren er op donderdag nog de 3 FM awards waardoor we toch eens langer dan 5 minuten op één kanaal bleven hangen. Vreemd dat daar een rij namen onder luid applaus de revue passeerden waar we in geen jaren kennis van hebben genomen. Geef toe het is tijden anders geweest. Neem nu de band Racoon. In Nederland vullen ze arena's, in Vlaanderen komt geen hond er zijn huis voor uit. Hun laatste worp "Liverpool rain" kreeg donderdag de award voor beste plaat van het radio station dat bij onze Noorderburen voor een soort StuBru moet doorgaan. Wat hebben we gemist?

Weller back in business

Het lijkt wel of The Style Council is gereanimeerd op de nieuwe Weller singel! Deze man weet het toch telkenmale verrassend en spannend te houden... In plaats van over te gaan tot reissues maakt deze man gewoon iets wat kan doorgaan voor een nieuwe eigentijdse Jam plaat ("Wake up the nation") en nu dit vervolg op "The cost of loving". Zo kunnen we nog jaren door!

Niets gehoord, niets gezien (6): Daryl Hall, Gent, 1993

Concerten die we om uiteenlopende redenen hebben gemist schrijven we hier van ons af...
Dat we in 1984 niet in de AB stonden voor de duo versie met John Oates valt nog door de vingers te zien; onze eerste Rock Torhout moesten we immers (dat jaar) nog meemaken. Maar dat we 9 jaar later - hier achter de hoek! - de solo passage van Daryl Hall heben gemist zullen we onszelf nooit vergeven. Het is een zeldzaamheid dat Hall de oversteek maakt naar Europa dus als hij het doet moet een mens zijn agenda vrijmaken. We willen u niet lastig vallen met welke sociale verplichting we die avond dienden na te komen... feit is dat we resoluut hadden moeten kiezen voor Daryl Hall in de Vooruit. Hall trok dat jaar met een solo album onder de arm langs kleinere zalen maar schuwde de classics niet. We hebben van getuigen horen zeggen (en daags nadien in de krant kunnen lezen) dat zowat alle hits die hij achter zijn naam heeft staan die avond de revue zijn gepasseerd maar hij vooral imponeerde met zijn unieke blanke soulstem. Een stel klassemuzikanten zorgden voor de rest. Hall & Oates zijn met hun succes niet voorbij de jaren 80 geraakt al bleven er met regelmaat wel platen van hen uitkomen. Enkele jaren terug pikten we nog "Do it for love" op maar ook daarop bleek het songmateriaal te licht uit te vallen in vergelijking met ouder werk. Hall's stem bleef door de jaren echter wel verbazend goed geconserveerd. Reden te meer voor vele muzikanten van allerlei pluimage om met hem in zee te gaan voor muzikale collaboraties in "Live from Daryl's House" te volgen via het net. Hall & Oates toeren op dit moment naar aanleiding van een verzamelbox door de States. Eerstdaags stoppen we alvast even in Oostakker Lourdes voor mocht het helpen om ze hier te krijgen...

RIP Andrew Gold

Een rare gewoonte toch van die bloggers... als iemand overlijdt beginnen ze te schrijven. Anders ook eigenlijk, maar in deze omstandigheden vonden we het een gemakkelijke openingszin. Deze blogstek was hoedanook wel een beetje ingedommeld maar (jammer genoeg voor de man zelf) terug wakker bij het heengaan van Andrew Gold. De vraag die opborrelt is natuurlijk om welk muziekje deze man moet worden herinnert. Het is zondermeer moeilijk kiezen tussen zijn jaren 70 solo-hits "Lonely boy" en "Never let her slip away". 2 popklassiekers waarbij haast iedere noot een melodie op zich is. Ook zijn latere samenwerking met Graham Gouldman van 10CC onder de vlag WAX maakte radio lusiteren in de tweede helft van de jaren 80 voor ons best leuk met hits als "Right between the eyes" en "Bridge to your heart". De rest van het materiaal grossierde jammer genoeg te veel in foute jaren 80 arrangementen. Gold heeft ook een resem samenwerkingen (Linda Ronstadt, Paul Mc Cartney, Jackson Browne) die hem meer dan een voetnoot in de muziekgeschiedenis zullen opleveren. Voor wat het waard is hierboven...